Orta Çağ’dan beri, bir mülk sahipleri topluluğunda ortaya çıkabilecek sorunların farkındalık vardır. O zamandan beri binalarda kat bazında mülkiyet söz konusudur; bu binalara, anlamlı bir şekilde, hafif alaycı bir ad olan “Händelhaus”, yani “kavga evi” adı verilmiştir… Yani o zamanlar bile, böyle bir evde mülk sahipleri topluluğunu karıştıran kavgacı ruhlarla karşılaşılabileceği tahmin edilebilirdi.
Tarihsel açıdan ilginç olan bir başka nokta da, bu kat mülkiyetinin hâlâ var olmasıdır – ancak yavaş yavaş “ortadan kalkmaktadır”, çünkü yasama organı, 15 Mart 1951 tarihli Konut Mülkiyeti ve Kalıcı İkamet Hakkı Kanunu (WEG) ile bunun yerine “konut mülkiyeti” kavramını getirmiştir. Bu, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra yaşanan büyük konut sıkıntısına çözüm getirmek amacıyla yapılmıştır.
Federal Yargıtay’ın 5 Nisan 2019 tarihli ve V ZR 339/17 dosya numaralı son kararında, konut mülkiyeti topluluklarına, sorun çıkaran kişileri topluluktan ihraç etme hakkı tanınmıştır; zira bu kişilerle barış içinde bir arada yaşama imkânı bulunmamaktadır. Karara konu olan davada, konut sahipleri, yönetim kuruluna, isyankar ortak sahiplerin isteklerine uymaması halinde kendilerini “önemli bir sebeple” görevden alacakları yönünde ciddi tehditlerde bulunmuştu.
Barışçıl apartman sahipleri bunu kabul etmek istemediler, çünkü yönetimden memnunlardı ve yönetimin devam etmesini istiyorlardı. Sonuç olarak, sorun çıkaranlara karşı bir uyarı kararı aldılar. Bu kişiler ise uyarıya karşı iptal davası açtılar ve “büyük bir şaşkınlık” yaşadılar.
Federal Yargıtay (BGH), davanın kabul edilebilir olduğunu kabul etti, ancak uyarı kararı için gerekli kriterlerin yerine getirildiği gerekçesiyle davayı reddetti:
- Mülk sahiplerinin aldığı karar, usul açısından herhangi bir hata içermiyordu,
- Öngörülen prosedür izlenmişti,
- Uyarı konusu davranış, mülkiyet hakkının elinden alınması kararını haklı kılabilir,
- Karar yeterince belirgindir.
BGH, uyarı kararının haklı olduğunu tespit etmiştir. Sorun çıkaranlar, yönetim kuruluna dilekçeyle başvurma hakkını kullanma yetkisine sahipti. Bu hak, her daire sahibine aittir.
Ancak karara konu olan davada bu hak, hukuktan kötüye kullanılarak uygulanmıştır. Davacının tek amacının, idaresiz bir durum yaratmak olduğu kanıtlanmıştır; bu durum, apartman mülkiyeti ilkelerine aykırı ve hatta ona düşmanca bir tutumdur. Dolayısıyla, hukuktan kötüye kullanım durumu söz konusudur.
Diğer mülk sahipleri bu talebe karşı haklı olarak direnmişlerdir. Mülk sahipleri topluluğu, WEG’in 18. maddesi uyarınca sorun çıkaran kişiden konut mülkünün satışını talep edebilir.
